Biz Okula Hazır Mıyız
ÇOCUKLARIMIZ OKULA HAZIR PEKİ BİZ HAZIRMIYIZ.?
Yaklaşan okul dönemi için çocuklarımızı ve bizleri heyecan sarmaya başlamıştır eminim. Ne de olsa bir ay gibi kısa bir zamanımız kaldı.
Bazı annelerimiz için bu ilk heyecan olacak bazılarımız içinse artık alıştığı ve devamı gelen bir durum.Peki bu heyecanı ilk kez tadacak anne ve babalarımız neler düşünüyor?
Eminim ki hepinizin aklında aynı soru vardır; acaba çocuğum okula alışabilecek mi? Arkadaşlarına, okuluna, öğretmenine uyum sağlayabilecek mi? Ya benden ayrılmak istemezse ya çok ağlarsa! Peki ben onun ağlamasına nasıl dayanacağım dediğinizi duyar gibiyim.
İşte size bambaşka bir bakış açısı;
Aslında çocuklarımız kreşe yada anaokuluna hazır durumdalar… Hepimiz aynı endişeleri çocuklarımız açısından bakarak taşıyor, onları bekleyen tempo ve sorumluluklar için stres yapıyoruz.
Peki kendimize soruyor muyuz acaba biz çocuklarımızı okula göndermeye hazır mıyız?
Çocuğun okula alışamamasının en büyük nedenlerinden biri de annenin ya da babanın (çoğunlukla anneden kaynaklanır bu durum) hazır olmamasından kaynaklanır. Ama ebeveynler bunu kabul etmekte zorlanırlar. Çocuk ister istemez korkular yaşar. Yeni bir ortam ve alışık olmadığı bu durum karşısında bocalar. Çünkü kendi evinin kralı ya da kraliçesidir çocuk. Canının istediğini yapmakta özgürdür ama okulda artık yavaş yavaş toplum kuralları başlar ve anneden ayrılma yalnız kalma kaygılarıyla okula gitmek istemez.
Anne ya da baba evladının okula alışamayacağından endişe eder Özellikle anneler evde çocukla daha çok vakit geçirdiği için çocuğundan ayrılmak istemez
Okulun ilk günleri kapıda ayrılma zamanı geldiğinde çocuk kıyamet koparcasına ağlar, anneden ayrılmamak için direnir. Anneler genelde evladının gözyaşlarına dayanamaz, ağlamasın diyerek o gün okula göndermekten vazgeçebilir. Ya da öğretmen bir şekilde öğrenciyi ikna edip sınıfa aldığında anne dışarıda ağlamaya başlar!
Bu, okul döneminde çok sık karşılaştığımız bir durum ve aslında altında yatan en büyük nedenlerden biri de annenin çocuğunu okula göndermeye, ondan ayrılmaya hazır olmamasıdır.
Bu durum çocuğu da olumsuz etkiler çünkü anne tutarsız davranışlarda bulunmaya başlar Çocuğu ağladığı ya da sorun çıkardığı için okula göndermez ya da okul girişinde ağlayan çocuğunu alıp eve götürebilir. Bunun için hep bir bahanesi vardır duygusal annenin; ‘çocuğum çok ağlıyor alışamayacak’ der. Çocuklar aslında yeni bir ortama çok çabuk adapte olur ama anne yada baba bunu kabullenmekte güçlük çeker çünkü ebeveynde yalnızlık hisseder.
Bir diğer bahane de ‘kendini suçlama’ dır. Başımdan mı atıyorum çocuğumu acaba diye soran çok ebeveynle karşılaştım meslek hayatım boyunca.
Buradan tüm ebeveyn dostlarıma sesleniyorum; Kendinizi suçlamayı bırakın, kararlarınızın arkasında durun. Her şeyden önce bilin ki çocuğunuz okula hazır. ‘Peki ben hazır mıyım?’ sorusunu kendinize sormayı ihmal etmeyin ve yaklaşan okul dönemi için kendinizi hazırlamaya başlayın.
Sevgiyle…
Ebru Yılmaz GERZ